Alhambra Hiszpania

To magiczne odwiedzić Alhambra w Granada, w południowa Hiszpania u podstawy Sierra Nevada Góry, które pozostają w pamięci odwiedzającego jako gra światła i ciętego kamienia i wody. Docierasz do wzgórza Sabika, Pałac wznosi się nad nami z siłą fortecy i pięknem zawieszonego ogrodu. Jest to wejście do świata, w którym wieki historii, sztuki i doświadczeń między różnymi kulturami można odczytać w każdym szczególe. Po przejściu przez monumentalne ogrodzenie Alhambra wydaje się być ufortyfikowanym miastem, tak zwaną czerwoną fortecą ze względu na ciepły odcień jego murów, które o wschodzie i zachodzie słońca wydają się płonąć w słońcu. Ścieżki spacerowe wiją się wśród cyprysów, oleandrów i drzew granatu, a podczas wędrówki towarzyszy nam śpiew ptaków i cichy szmer fontann. Natura jest tu nie tyle scenerią, co częścią całości, symboliczną cechą, która przywodzi na myśl islamską koncepcję raju składającego się z ogrodów i bieżącej wody.

The Palacios Nazaries jest sercem Alhambra gdzie mieszkali władcy ostatniego muzułmańskiego królestwa na Półwyspie Iberyjskim. Po wejściu do Mexuar, W pierwszym holu recepcyjnym od razu uderza lekkość sztuki Nasrydów: drobno rzeźbione stiuki, geometryczne wzory, które wydają się dotykać nieba, napisy, które wydają się być kaligraficzne, przypominając nam wiersz lub odę do Boga. Wszystkie powierzchnie są pełne skomplikowanych wzorów, jakby artysta wcierał kamień w tkaninę. Następnie do Sala de la Barca i do wspaniałego Sala de los Embajadores, gdzie dawniej przyjmowano ambasadorów i wielkie osobistości. Drewniana kopuła, która jest arcydziełem sztuki islamskiej, przypomina rzeźbione w drewnie i malowane niebo z gwiazdami. Panorama Granada, przez okna, które rozciągają się jak naturalna scena wychodząca na świat. Łatwo wyobrazić sobie sułtanów, którzy siedzieli na swoich kanapach obitych drogimi tkaninami i patrzyli na swoich gości z pewną dozą dumy.

Przechodząc przez dziedzińce i korytarze, dociera się do jednej z najbardziej rozpoznawalnych przestrzeni w mieście. Alhambra w Patio de los Arrayanes (Dwór Mirtów), z długim basenem z wodą otoczonym białym marmurowym brukiem i żywopłotem z mirtu. Pałac doskonale odbija się w spokojnej wodzie, powstaje idealna gra symetrii, a bryza tworzy lekkie zmarszczki, przekształcając scenę w niemal nierealną, jak poruszający się obraz. Przechodząc pod arkadami, można cieszyć się bliskością tego miejsca, zawieszoną ciszą, która wydaje się zamykać czas. Przechodząc przez te portyki, chłoniesz całe to uczucie ciszy; to, co początkowo wydaje się piękną rzeczą, staje się bardzo głębokie.

Ścieżka prowadzi następnie do słynnego Patio de los Leones (Dziedziniec Lwów), który jest być może najbardziej znanym z całego kompleksu. Główną fontannę podtrzymuje dwanaście marmurowych lwów, z których cieńsze strumienie wody wypływają przez niesamowity system hydrauliczny z epoki. Proporcje są idealne, łuki lekkie, sztukateria tak delikatna, że wydaje się być koronką wyciętą z kamienia. Cały dziedziniec jest pełen wdzięku i pomysłowości, jakby całe miejsce zostało zaplanowane jako jeden architektoniczny klejnot.

Wychodząc z pałaców, udajesz się do Alcazaba zamek, który jest najstarszym w Alhambra. Ta cytadela z wysokimi wieżami i bastionami zapewnia wspaniałe panoramiczne widoki na miasto i dzielnicę Albaicin, która zajmuje drugie zbocze wzgórza. Aby dostać się do Torre de la Vela to opuszczenie cywilizowanego świata królewskich pałaców i wkroczenie do obronnego aspektu cytadeli, gdzie każdy kamień przypomina o bitwach i oblężeniach.

Pałac Karola V, kwadratowy na zewnątrz i ze wspaniałym okrągłym dziedzińcem wewnątrz, znajduje się obok Alcazaba. Ta renesansowa konstrukcja kontrastuje z łagodnymi mauretańskimi krzywiznami pałaców Nasrydów, ale także ujawnia ich historyczną ciągłość: przejście od rządów islamskich do chrześcijańskich oraz fakt, że Alhambra stał się źródłem władzy cesarskiej.

Zwiedzanie zazwyczaj kończy się w Ogrodach Generalife, stary letni pałac sułtanów, położony na sąsiednim wzgórzu. Stawka jest mniejsza: błyszczące fontanny, zacienione pergole, pachnące kwiaty, schody spływające po stopniach z szmerem. Kolory ogrodu zmieniają się w zależności od pory roku, ale efekt jest zawsze taki sam, miejsce całkowitego spokoju, między kontemplacją a pięknem.

Wychodzisz z Alhambra z czymś więcej niż tylko wspomnieniem wspaniałego dzieła architektury. Wydaje się, że przemierzyłeś świat, w którym kultury połączyły się i zmieszały, tworząc własne arcydzieło. Podróż w czasie, w sztuce i do serca miejsca, które do dziś przemawia swoim kamieniem, światłem i opowieściami szeptanymi przez wiatr.